หากชีวิตคนเราไม่ต้องต่อสู้ดิ้นรน
อยู่เฉยๆและมีแต่ความสุข สมหวัง
ไม่ต้องคิด หรือคาดหวังกับอะไร
มันก็คงจะดี...

แต่ในความเป็นจริง มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย
ชีวิตคนเรานั้น เต็มไปด้วย เรื่องราวมากมาย
ทั้งซับซ้อน ลึกซึ้งให้จิตใจต้องต่อสู้
และหาคำตอบอยู่ตลอดเวลา
จนบางครั้ง มันก็เหนื่อยจนอยากพักและทำอะไรที่อยากทำโดยไม่ต้องคิดถึงวันข้างหน้า ไม่ต้องกังวลกับอะไรทั้งนั้น

แต่มาคิดอีกที ไม่ได้หรอก ถ้าชีวิตมันง่ายดายอย่างนั้น มนุษย์เราคงไม่ต้องเกิดมาหรอกเนอะ

ณ ตอนนี้อยู่ไกลบ้าน ยิ่งทำให้จิตใจสับสนมากขึ้นไปอีกถามตัวเองว่าเรากำลังทำอะไร  ต้องการอะไร ควรจะทำอะไรให้ชีวิตดำเนินไปอย่างดีที่สุด แต่ก็นะ
นี่แหล่ะคือคำถามที่ยากที่สุดเลยล่ะ
คำตอบตอนนี้หรอ...ไม่รู้ไง เหอๆๆ

มีบางคนบอกให้ใช้ชีวิต
บางคนบอกให้ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน
บางคนบอกให้รีบๆเรียนให้จบแล้วกลับมา
หลายคนก้อหลายความคิด หลายความต้องการ  และก้อบางคนที่อยากกลับบ้านไปใช้ชีวิตในพื้นที่เดิมๆของตัวเองที่แสนจะสุขสบาย
แล้วเราล่ะ....ก็ไม่รู้ไง

ทำยังไง นานเท่าไหร่นะ ชีวิตมันถึงจะเข้าที่เข้าทาง และมีความสุขที่มากพอจนสามารถเผื่อแผ่ให้คนรอบข้างได้ซักทีนะ 
รู้ว่าเวลาไม่เคยรอใคร รู้ทุกอย่างแหล่ะ
แต่...เรื่องสำคัญในชีวิตดันไม่รู้ซะงั้น

เหมือนจะมีความสุขเนอะ แต่ทุกอย่าง บางทีก็ไม่ใช่อย่างที่เห็นเสมอไปหรอกนะ

บางครั้ง ช่วงเวลาที่อ่อนแอของชีวิต
การได้อยู่ท่ามกลางผู้คนที่เรารัก และรักเรา เข้าใจเราน่าจะเป็นสิ่งเยียวยาได้ดีที่สุดละมั้ง....
คิดถึงทุกคนนะ..^^