เดธโน

กาลครั้งหนึ่ง
เวลาชวนความรักไปพายเรือเล่น
ความรักรีบบอกว่า “แต่ฉันพายเรือไม่เป็นนะ”
“แต่ฉันพายเป็น เธอไม่ต้องกลัว” เวลายิ้มใจดี
ทั้งคู่จึงพายเรือกันไป…ไกลจนออกมหาสมุทร

วันหนึ่ง มหาสมุทรที่เคยสงบกลับเกิดพายุฝน
เวลาบอกความรักว่า “เรืออาจล่ม เพราะเรือเราลำเล็กเกิน”
ความรักบอก “เวลาไม่ต้องกลัว มันอาจจะไม่เลวร้ายอย่างนั้น”

ในเวลานั้น เรือลำใหญ่ของความรับผิดชอบแล่นผ่านมาพอดี
เวลาตะโกนบอกเรือลำใหญ่ “อนุญาตให้เราขึ้นเรือท่านด้วยเถิด”
ความรับผิดชอบรีบตอบกลับ “ขึ้นได้เฉพาะเธอนะเวลา เพราะเรือฉันเต็มไปด้วยภาระหน้าที่แล้ว”

เวลาตัดสินใจบอกความรักว่าให้รอเค้าอยู่ที่นี่ เค้าจะไปตามเรืออื่นมาช่วย
แล้วเวลาก็จากไปกับความรับผิดชอบ

นานจนเรือใกล้จม
ความรู้สึกกับเหตุผลพายเรือหนีพายุผ่านมาเห็นเข้า
ความรู้สึกรีบตะโกนถาม
“เรือกำลังจะจม เธอมัวรออะไร รีบขึ้นเรือฉันมา”
ความรักตอบกลับไป“ฉันรอเวลา”
เหตุผลเตือนสติ “เธอแน่ใจเหรอว่าเค้าจะมา”
ความรักไม่ตอบอะไร
เหตุผลและความรู้สึกจึงจำต้องจากไป

ในที่สุดเรือก็จม
ความรักได้แต่กระเสือกกระสน เพราะว่ายน้ำไม่เป็น
แต่แล้วก็มีมือยื่นเข้ามาช่วย และดึงความรักขึ้นเรือไป
ความรักสำลักน้ำจนหมดสติ

เรือลำใหญ่แล่นกลับมา สวนกับเรือเหตุผลและความรู้สึก
ความรู้สึกรีบตะโกนบอก
“อย่าแล่นเรือไปทางนั้น เพราะคลื่นแรงมาก”
เวลาตอบ “ฉันจะไปหาความรัก”
เหตุผลรีบสวน “เวลา… เธอสายเกินไป ความรักจมน้ำแล้ว”

เมื่อความรักฟื้นคืนสติ เธอหันไปเห็นเจ้าของเรือ ซึ่งไม่คุ้นเคยมาก่อน
“มากับฉัน รับรองว่าเธอจะปลอดภัย” เจ้าของเรือเปิดบทสนทนา
“แล้วคุณเป็นใคร” ความรักถาม
“ฉันคือความเข้าใจ”เขายิ้มตอบ
เป็นครั้งแรกที่ความรักรู้สึกมั่นคง
เพียงแค่รอยยิ้มอบอุ่นนั้น ความรักก็ค้นพบความจริงว่า
“เวลา…ไม่ได้ช่วยให้ความรักจีรังยั่งยืน หากปราศจากซึ่งความเข้าใจ”

สร้าง Comment ง่ายๆ ด้วยตัวคุณเอง..คลิ๊กที่นี่